San Juan del Sur

Na vanochtend mijn ontbijtje te hebben gehad, mijn backpack weer eens van boven tot onder uitgespit en heringedeeld.
Niet dat het in gewicht uit maakt, maar ongeveer 10 centimeter meer ruimte.

Daarna met John, Kris en Thomas in de Volkswagenbus van Thomas gesprongen en naar San Juan del Sur gereden, een strand aan de pacifische oceaan.
Overvallen door enorme stortbuien, en daarna felle zon en een vlinder die het gezellig vond om een poosje op mijn rok mee te rijden. Mooi.

San Juan del Sur is een klein dorp, met redelijk wat voorzieningen.
Helaas is het schildpadden kijken een ietsjespietsje moeilijker dan ik had ingecalculeerd.
De afgelopen dagen is er zoveel regen geweest (men zegt hier dat er nu de ergste regenbuien zijn sinds 20 jaar....MMMmmm en dan ben ik er net, ha ah) dat de rivieren over stromen en dat het zelfs met de speciale jeep niet lukt om naar het reservaat van de schildpadjes te komen.
En dan leggen ze vooral snachts, en er is hier maar één tour agency die de tours doet. Gelukkig nog 3 andere natuurfanaten gevonden die ook heeeeel graag de komende dagen de schildpadden willen zien, dus ik ben hier en daar aan het rondvragen voor een privé gids.

Ik gooi het straks in de kosmos, en ik zie wel wat er op mijn pad komt. Als het niet gaat is het not ment to be en heb ik toch mijn best gedaan.

Woensdag wil ik de bus nemen naar San José, hoofdstad van Costa Rica.

De baai van San Juan del Sur
(foto genomen in de zomer, niet door mij hoor, is zo regenachtig dat je misschien maar twintig meter zicht hebt)

Granada

Ik ben nu in een mooie koloniale stad, Granada in Nicaragua, en vanochtend een wandeling gemaakt door de stad. Veel koloniale gebouwen, en weer herinneringen aan Antigua.
Smalle straatjes, veel investeerders om de oude gebouwen op te knappen in de meest mooie kleuren, genieten! Een kathedraal beklommen na een gesprekje met een van Padres in de kerk. Goed uitzicht en heel even brak de zon door. Uitzicht tot aan het meer van Nicaragua.
Inmiddels is het regenseizoen echt begonnen, en smiddags kan het regenen tot de volgende ochtend. En niet een klein buitje, maar uren achter elkaar alsof er allemaal engeltjes boven de wolken staan en badkuipen leeg aan het gieten zijn.


Ik sta op een splitsing van plekken waar ik naar toe kan. Janneke heeft me uitgenodigd om vanaf woensdag mee te reizen op een tour door Costa Rica, wat me heel gaaf lijkt!
Ik wilde heel graag naar het eiland (Isla Ometeppe) in het meer van Nicaragua gaan, maar daar wil ik meer tijd voor hebben dan de twee dagen die ik heb als ik mee ga touren.
En vandaag twee mannen ontmoet in het hostel die ook wat ouder zijn dan het gemiddelde 23 jaar (33 en 45), wat een verlichting is en de gesprekken wat meer diepgang geeft dan het gebruikelijke (waar kom je vandaan? hoelang reis je en waar ga je heen? en vooral ook regelmatig, wat studeer je?). De mannen, Thomas en Kris (Duitsers), vertrekken morgen met een auto richting het strand (San Juan del Sur), waar op dit moment de schildpadden nestelen en honderden kleine schildpadjes naar de zee rennen.
Twee dagen strand klinkt heel wat aantrekkelijker dan 2 dagen moeilijk doen om op een eiland te komen. En schildpadden kijken! Wauw, een geweldige ervaring.

Revolutie

Gisteren naar het Museum van de Revolutie geweest.
Niet een museum zoals ik verwachtte, even vergeten dat ik in een ontwikkelingsland rondloop.
Het museum is een geweldig groot en potentieel koloniaal gebouw, helaas zijn er geen fondsen om het te onderhouden. Overal waar je kijkt heb je het idee dat als je nog een seconde langer kijkt het gebouw op die plek uit elkaar zou vallen.
In het gebouw was een grote ruimte, met aan de muren allemaal (al dan niet) gekopieerde artikelen over de politieke geschiedenis van Nicaragua.
Totnutoe ben ik nog niet zo ingegaan op het revolutionaire karakter van de landen waarin ik reis, maar overal waar je komt zijn er aanwijzingen.
Zoals kogelgaten in de muren, of revolutionaire muurschilderingen. En natuurlijk de mensen zelf, mensen van nu 50 jaar jaar (meer of minder) die de revolutie hebben meegemaakt.
En die dus een interessant verhaal te vertellen hebben.


Na 5 minuten krantenknipsels bekeken te hebben, kwam een van de oude ESLN revolutionairen mij onderwijs geven (in het Spaans!) in de Nicaruguaanse politiek.
Nicaragua heeft een turbulente geschiedenis.
De William Walker jaren, met inmenging van Amerika in politieke regeerders (begin 20e eeuw) en daarna de Somoza jaren (ongeveer 50 jaar dictatuur opvolgend vader en zoons) .
Dat eindigde in 1979 doordat de Revolutionaire tegenbeweging ESLN de regering omver gooide.
Tegenwoordig is een van de ESLN leiders de President van Nicaragua.

Wat me vooral opviel was de inmenging van Amerika in de politiek. Al dan niet door het sturen van troepen, of het plaatsen van een Amerikaanse pion in de politiek (goh klinkt bekend he?).

Leon

Als eerste werd er om 5uur vanochtend op de deur van onze hostelkamer geklopt.Aangezien Managua een van de meest onveiligste steden van Nicaragua is, leek het mij niet verstandig om de deur te openen.
Daarna was het moeilijk om me gewoon te kunnen ontspannen om weer in slaap te kunnen vallen, en toen dat eindelijk lukte moest Giuollome om 6uur opstaan en het felle tl-licht gebruiken om zijn tas te kunnen inpakken.
Nadat hij vertrokken was en ik voor ongeveer 5 minuten sliep, werd er weer op de deur geklopt.
Deze keer was het de hoteleigenaar, die bezorgd was dat ik alleen achterbleef en om te kijken hoe het met de ´lago´ in de badkamer stond.
Omdat het de hele nacht en ochtend aan het regenen was, ontstond er een kleine poel van regenwater tussen de badkamervloer en onze kamer.

Wat ik stiekem geheel niet erg vond, omdat het enigszins (in mijn ijdele hoop) een front vormde tegen de kakkerlakken uit de badkamer.
Aangezien ik een echte schijtlaars ben als het aankomt op gebied van kakkerlakken (wist je dat die ze kunnen vliegen??) hebben we de hele nacht de lamp van de badkamer aangelaten...want die beesten houden niet van licht.
Ergens zijn ze mooi, omdat ze enorme pantsers hebben om zichzelf te beschermen.
Maar ze zijn te groot (deze waren gemiddeld 5 cm) te vlug en te glimmend om niet de rillingen over mijn rug te laten lopen.
De hotel eigenaar kwam in totaal 3 keer terug om te kijken hoe het met mijn minimeer stond, en uiteindelijk had ik de hoop opgegeven om überhaupt nog in slaap te komen.

Om half acht vertrokken vanuit het hostel op zoek naar een taxi, in de stromende regen.
Managua heeft niet echt aan regenafvoersysteem, dus hele rivieren om overheen te springen (en vooral zorgen dat je niet naast zo´n rivier loopt als er een auto langs komt...)

Vanuit de taxi overgegaan in een express shuttlebus richting Leon.Naarmate ik Managua verder achter liet kon ik me meer ontspannen. Die stad geeft me de kriebels!

Ik ben nu in Leon, een stad gelijk aan Antigua Guatemala. Ik voel me dus gelijk op mijn gemak.Vooral koloniale bouw, en heel veel muurschilderingen van de revolutie uit de jaren 60. Mooi!

De vriend van Janneke, Bart, is maandag pas weer terug in Leon dus ik zit nu in een hotel.
Ik heb gekozen voor een luxe hotel, heb behoefte om me even veilig en schoon te kunnen voelen de komende dagen.
En een goede nachtrust en slapen op een matras zonder kuilen, hihi heb zelfs een tv!









tuin van het hotel

Foto's reis Guatemala - El Salvador

Jeeej! In de bus, op weg van Antigua naar the City, Guatemala. Om daar een bus te nemen naar El Salvador.

Grensovergang Guatemala - El Salvador

Busterminal San Salvador

In de bus ontmoette ik Nena, de vrouw bij wie ik een week in huis heb gelogeerd.

Puposeria

Daar verkopen ze puposa's.

Dat zijn ronde schijven gemaakt van tortillia (mais) deeg.

In het bolletje deeg stoppen ze kaas, of een mix met kaas en gemalen bonen, of met vlees.

Het ronde bolletje word op een hete bbq plaat gelegd en voor ongeveer 10 minuten gebakken.

Wennen, maar uiteindelijk erg lekker. Het is het traditionele voedsel van El Salvador.

Uitzicht 's nachts op San Salvador.

In de hangmat in het huis in de bergen bij Lago de Llopango.
Dara stond het tweede huis van Nena, nog in de aanbouw. Haar terrein lag in een heel arm gebied, en op haar grond woonden ongeveer nog 7 andere mensen die Nena onderhield.
Ze woonden op een lager gelegen stuk van de berg, in zo'n typisch huisje (gemaakt van hout / blikken platen) .
De mannen zorgden voor de aanbouw van het huis, terwijl de vrouwen voor de basisvoorzieningen zorgen (eten, wassen, en ze hadden allemaal korven voor bijen).

Nena en ik. Vraag me niet waarom ik dat gele gewaad draag, maar er werd van me verlangd dat ik dat aantrok.

Ach ja, waarom dan niet?

Die avond voornamelijk discussies over religie (sex voor het huwelijk, mag niet van Jehova, hihi, terwijl ik me dat plezier toch echt niet ga ontzeggen! en trouwens, jeee, trouw je met een vent is de sex niet leuk....amai, lijkt me erg naar.

We aten die avond Nonoos, dat is een vrucht de grote van een kleine voetbal.

De schaal van de vrucht is heel zacht, en kan je zo met je handen openbreken.

De vrucht groeit bij haar op het land, en is er alleen het regenseizoen.

De binnenkant van vrucht is roze, en heeft een zachte romige zeepachtige smaak- niet echt mijn favoriet.

Uitzicht bergen de volgende dag (nu ja, die zie ik, haha)

Zonsondergang aan strand Pacifische Oceaan, bij Punto Tunco
Ik was daar afeglopen zaterdag met Memo, Franklin en Luis.
Het strand bestond uit zwart zand, kleine korrels en vooral veel ronde stenen.
De zee was heel sterk en de golven gemiddeld anderhalve meter hoog.
Na mijn ervaring in Monterrico (Guate) had ik niet zoveel zin om een zwempartijtje te wagen.

Nena en Franklin (en jaaaa, Franklin liep de hele dag zo rond, en ging minstens een keer per uur naar de spiegel toe om te kijken hoe zijn spieren erbij lagen, voor de rest een aardige jongen hoor ;-)

MANAGUA hoofdstad van Nicaragua

Vanochtend om 4 uur opgestaan om na 12 uur reizen in de hoofdstad van Nicaragua aan te komen.
Deze plek is een groot ghetto.
Geen normale gebouwen, hoogbouw of ander soort signalen van een drukke hoofdstad.
Alle huizen zijn hier laagbouw, al dan niet van steen of blikken platen.
De straatjes zijn doolhoven en het voelt absoluut niet veilig.
Ik heb een kamer voor een nacht gehuurd samen met een jongen uit Uruguay.
Hij vertrekt morgenvroeg naar Costa Rica, ik ga door naar Leon.
Daar woont een vriend van Janneke en ik hoop dat ik bij hem kan blijven logeren voor een weekje.